Türk , Öğün , Çalış Güven !

Çoktan seçmeli soruları çözmek üzere yetişen çocuklarımız, cevap seçeneği olmayan soru(n)larla karşılaştıklarında sorun her ne ise onun altında kalacaklardır. Farkında mıyız bil(m)iyorum ama dünden başlayıp yarına kadar uzanan ve cevap seçeneği yokmuş gibi görünen sorunlar bir ülkenin sonunu hazırlamaktadır.

                Bu ülke ki son atasının onlara “Türk! Öğün, çalış, güven.” Diye seslendiği Türk milletinin ülkesidir. Ulu önderimizin söylediği yalnız bu sözü doğru anlamış olsak muasır medeniyetleri geride bırakırız. “Türk!” diye sesleniyor Mustafa Kemal, çünkü özünü bilen Türk’ün,bu milletten olmanın hakkını vereceğini biliyor. “Öğün!” diye sesleniyor Mustafa Kemal, Türk Milleti hatayı burada yapıyor ve “övünmekten” hata yaptığının farkına bile varamıyor. Türkçede “ö-” fiili vardır ve anlamı “düşün-“ demektir. Mustafa Kemal, Türk milletine “öğün” diye seslenirken düşünmesini öğütlüyor. Ecdadının yaptığı işleri “düşün”, başına gelen işleri “düşün”, karşılaştıkları nice zorluklara nasıl göğüs gerdiklerini “düşün”, aç kaldıklarında kimseye boyun eğmeden ekmeklerini nasıl taştan çıkardıklarını “düşün”, yenilmesi imkansız diye düşünülen dünyanın en güçlü devletleri için “Geldikleri gibi giderler.” Diyebilmenin gururunu “düşün” ve göndermenin verdiği kıvancı “düşün”, “Türk çocuğu ecdadını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.” Sözünün ne anlama geldiğini “düşün”, muhtaç olduğun kudret nasıl damarlarındaki asil kanda olabilir bunu “düşün”, neden yaratılmış olabiliriz bunu “düşün”, Allah yeryüzünde bir halife yaratmak istediğinde neden insanı seçmiştir bunu “düşün”, bütün kainat neden insanın hizmetindedir bunu “düşün” ve bunca verilen nimetin, mühletin bir hesabı olmaz mı bunu “düşün”.

                Sözü yanlış anlayıp işe övünmekle başlarsan taşın “ben taşım” diye övünmesine benzemez mi halin?

                “Çalış!” öğüdünü neden “alış” olarak anladığımızla ilgili bir fikir yürütemedim. Ancak öteden beri insanoğlunun kolayı seven bir yanı olduğunu bilirim. E malum ben de bir insanım ancak başkasının verdiğini almaya, onunla doymaya, onu ummaya alışmak, işin en kötü yanı. Gerçi cennet günlerinden kalma bir alışkanlıktır bu hazırcılık ancak hatırlamalıyız ki cennetten kovulduk biz. Emeğimizin olmadığı yemiş haramdır bize. Çalışacaksın Türk milleti! Alışmayacaksın tembelliğe. Türk atasının bundan başkasını söylemesi beklenemez sanıyorum.

                “Güven” öğüdüne gelince; düşünüp çalışan Türk milleti, artık güven içinde yaşayacaktır, bu nedenle “sözlerime güven” Türk milleti demek istemiş olsa gerek…

                “Türk! Öğün, çalış, güven.” Sözünü “Türk! Övün, (yan gelip yatmaya) alış, (sonra ben ne yaptım, kimin kağanına hizmet ediyorum diye) dövün” şeklinde anlamayalım.

Ufuk Cengiz