Kırşehir’de Ev Bulmak Zorlaşıyor: Sosyal Konut Gerçekten Ulaşılabilir mi?

Konut meselesini yalnızca “kiralar yükseldi” cümlesiyle açıklamak artık mümkün değil. Barınma sorunu; gelir dağılımından şehir planlamasına, gençlerin geleceğinden sosyal konuta kadar uzanan çok daha büyük bir mesele.

Kırşehir bu tartışmayı anlamak için ilginç bir örnek. Çünkü şehir, çeşitli piyasa verilerinde hâlâ görece düşük kira ortalamasına sahip kentlerden biri olarak görünmesine rağmen vatandaşın en fazla şikâyet ettiği konulardan biri artık barınma.

Güncel piyasa verileri Kırşehir’de ortalama kiranın yaklaşık 16-18 bin lira bandında olduğunu gösteriyor. Emlakjet’in 18 Eylül 2026 verisinde il geneli ortalama kira 18 bin 313 TL seviyesinde.

Fakat ortalama her şeyi anlatmıyor.

Ortalama Düşük Olabilir, Ama Gelir de Düşükse Ne Değişir?

Bugün Kırşehir Merkez’de yeni, büyük ya da belirli konumlardaki konutlarda 25 bin liranın üzerine çıkan kiralar görüyoruz. Güncel ilanlarda 35 bin liralık konut örneği dahi bulunuyor. Sahada 35-50 bin lira bandına kadar ulaşan taleplerden de söz ediliyor.

Dolayısıyla mesele yalnızca İstanbul’la, Ankara’yla veya Kayseri’yle kıyaslama yapmak değildir.

Bir şehirde ortalama kira başka illere göre düşük olabilir; fakat o şehirde yaşayan çalışanın, emeklinin, öğrencinin veya yeni evlenen çiftin geliri de sınırlıysa aynı kira onlar için son derece ağır hale gelebilir.

Asıl ölçmemiz gereken şey kiranın kaç lira olduğu değil, hane gelirinin ne kadarını götürdüğüdür.

Eğer Kırşehir gibi yaşam maliyetinin görece daha düşük kabul edildiği bir şehirde bile insanlar “kirayı nasıl ödeyeceğim?” diye düşünüyorsa büyükşehirlerdeki barınma krizinin boyutunu anlamak çok daha kolaydır.

Sosyal Konut Gerçekten Ulaşılabilir mi?

Burada daha çarpıcı bir başka mesele var.

Sosyal konut kavramının temel amacı dar ve orta gelirli vatandaşın erişebileceği konut üretmektir. Ancak konutun adı sosyal olduğu halde fiyatı vatandaşın ödeme gücünün dışına çıkıyorsa sistemin amacı tartışmalı hale gelir.

Özbağ’daki TOKİ projesinin güncel satış listelerinde 175 bağımsız bölümün açık satışta bulunduğu görülüyor. 2+1 konutlarda yaklaşık 3,6 milyon liradan başlayan, 3+1’lerde ise 4 milyon lirayı aşarak 4,8 milyon liraya yaklaşan fiyatlar mevcut.

Elbette satılmayan her konutun tek nedeni fiyat değildir. Konum, ödeme planı, ulaşım ve vatandaşın beklentileri de etkili olabilir.

Ancak yüzlerce konutun açık satışta kalması bize çok önemli bir soru sorduruyor:

Sosyal konut, hedef kitlesinin ulaşamadığı bir fiyata geldiğinde hâlâ sosyal konut mudur?

Barınma politikasının odağı “kaç konut yaptık?” değil, “kaç insan bu konuta gerçekten erişebildi?” olmalıdır.

Gençler ve Öğrenciler İçin Ev Kurmak Zorlaşıyor

Barınma krizinin en ağır sonuçlarından birini gençler yaşıyor.

Üniversite öğrencisi uygun kiralık daire arıyor. Yeni mezun genç işe başlıyor ancak maaşının önemli bölümü kiraya gidiyor. Evlenmek isteyen çift, daha hayatının başında milyonlarca liralık konut fiyatıyla karşılaşıyor.

Böyle bir ortamda gençleri Kırşehir’de tutmaktan söz etmek de giderek zorlaşıyor.

Genç insana “şehirde kal” diyorsak önce yaşayabileceği bir şehir sunmalıyız.

Konut Politikası Sadece Yeni Bina Yapmak Değildir

Kırşehir’in önümüzdeki yıllardaki konut ihtiyacı bilimsel biçimde ortaya konulmalı.

İlgili kamu kurumları; nüfus hareketlerini, üniversite öğrencilerini, yeni evlenenleri, dar gelirli haneleri, mevcut konut stokunu ve boş konutları birlikte değerlendiren bir Konut ve Barınma İhtiyaç Haritası hazırlamalıdır.

Yeni yerleşim alanları açılırken ulaşım, okul, sağlık, yeşil alan ve sosyal yaşam da aynı anda düşünülmelidir.

Kentsel dönüşüm de yalnızca eski binayı yıkıp yerine daha pahalı daire yapmak değildir. Dönüşümün sonunda o mahallenin eski sakini artık orada yaşayamıyorsa şehir yenilenmiş, fakat insanını kaybetmiş olur.

Konut bir yatırım aracıdır, evet.

Ama ondan önce insanın en temel ihtiyacıdır.

Kırşehir’in hedefi daha fazla beton üretmek değil; öğrencinin, gencin, emeklinin ve çalışan ailenin yaşayabileceği ulaşılabilir konut üretmek olmalıdır.

Çünkü bir şehir kendi insanına barınacak yer sunamıyorsa, büyüse bile gerçekten gelişmiş sayılmaz.